de oude doos

HOE HET ONGEVEER BEGON - door Jo Bogaert


In het begin van de jaren '50 was er voor de jeugd van Graauw alleen het Klein- en het Groot Patronaat. Het voetbal in Graauw stond toen op een laag pitje en bovendien kon je pas op je 12e jaar in competitie verband spelen in de B-junioren. Dus de jeugd van Graauw werd toen opgevangen door kapelaan Stuijk (ik geloof niet dat ik nog een beter mens ben tegengekomen). Ping-pongen, tafelvoetbal en biljarten waren de voornaamste bezigheden.

Op een zekere dag was daar Remy, die als jeugdleider kapelaan Stuijk kwam assisteren. Toen is er een club ontstaan, die pas later Sint Aloysius ging heten. In eerste instantie ging Remy allerlei activiteiten op touw zetten zoals volleybal, avondspelen, toneelspelen, een kwisje (dat noemde men toen hersengymnastiek). Ook gingen we voor het eerst kamperen naar de Clingse Welen en werden er allerlei competities op touw gezet met tafelvoetbal en kaarten. Je moest dan 5 cent inleggen, zodat er voor een prijsje gespeeld kon worden. Zo kwam er ook het bekende "spekkentournooi" bij het tafeltennis en langzaam maar zeker werd het tafeltennis erg populair.

Iedereen kon tafeltennissen in die tijd en er was heel veel talent. Toen werd besloten om met een team deel te nemen aan de competitie in Zeeland. Omdat Remy nog niet in het bezit was van een auto kon er maar één team deelnemen. We begonnen in de 2e klas afdeling Zeeland met Etienne Delforge, Bennie van Damme en Jo Bogaert en we speelden toen tegen o.a. Wil van Zoelen II, Sorry II, Spirit, ONA en Sla Raak (en nog verschillende andere tegenstanders waarvan ik de namen even kwijt ben). Een competitie bestond toen nog uit 12 teams. We werden meteen kampioen en promoveerden naar de hoogste klas in Zeeland.

Zoals gezegd was het vervoer toendertijd een probleem, met twee man achter op de scooter bij Remy en eentje per trein naar Vlissingen of Middelburg. In Zeeuws Vlaanderen waren er maar 3 tafeltennisverenigingen, ONA uit Oostburg, Advendo uit IJzendijke en St. Aloysius. Toen Remy zich een VW Kever aanschafte kwam er al snel een tweede team bij. Ik dacht dat dit gevormd werd door George de Koning, Piet van Gimst en Karel Blanckaert, maar hier ben ik niet helemaal zeker van. Daarna kwam de tweede generatie met zovelen dat ik de namen niet noem, omdat ik er te veel zal vergeten. Robert de Blok was de eerste kampioen van Zeeuws Vlaanderen en Jo Delforge van Zeeland meen ik me te herinneren.

Ik ga nog even terug naar de tijd van het patronaat. We waren zo bezeten van het spelletje dat we na schooltijd inbraken in het patronaat om maar te kunnen tafeltennissen. Later kregen we gewoon de sleutel van den braven kapelaan Stuijk, dan stonden we iets rustiger tegen het balletje te "kappen", uren konden we bezig blijven. We hebben ook nog een jaar in de oude school gespeeld. Ik weet nog heel goed dat daar in de eerste competitie wedstrijd tegen Wil van Zoelen mijn batje een keer op zo'n boekenkast terecht kwam. Ja, verliezen was toen ook niet leuk.

Op één van de zeldzame vergaderingen stelde Remy voor een eigen clubgebouw te bouwen. Dat zagen de meeste van ons niet zitten, financieel leek het ons niet haalbaar. Dus wat gebeurde er, de andere dag werden de putten voor de fundering al gegraven. Zo was Remy en zo is hij altijd zijn gang gegaan. Met veel succes overigens, dat weten we allemaal. Landelijk werd er aan de weg getimmerd en St. Aloy groeide uit tot de beste tafeltennisclub van Zeeland en tot de sub-top van Nederland met de dames en de heren ploeg. Maar over die successtory weten anderen meer dan ik.

Tot slot wil ik nog wel kwijt, dat ik voor al die mooie jaren Remy in mijn binnenste dankbaar blijf.

PS. Ik kan jammer genoeg niet ingaan op al die leuke anekdotes die we meemaakten, want dan zou ik een apart boekje moeten schrijven.

40 JAAR T.T.V. ST.-ALOYSIUS - door Wilfried Dumez


Onstaan in het toenmalige patronaat onder de bezielende leiding van Remy Mangnus, Kapelaan Stuyk en Kapelaan Pit, met de bedoeling om de jeugd van Graauw te vermaken. In de verhalen van Jo Boogaert en Wim Durinck kan men de sfeer "opsnuiven" hoe het er toen die tijd aan toe ging.

Tafeltennis was in het begin slechts een van de vele sporten die in het patronaat beoefend werden. Echter op den duur ging tafeltennis toch de boventoon voeren en hieronder volgt een korte beschrijving over deze periode.

Het eerste team dat destijds startte in de tweede klasse van de afdeling Zeeland, bestond uit Jo Boogaert, Bennie van Dam en Etienne Delforge en werd ook meteen kampioen. Dit was het begin van een roemrijke tafeltennis vereniging, met hoogte- en dieptepunten. Hoogte punten waren er vooral in de zeventiger jaren in het door de leden gebouwde en vanwege de vele fanatieke supporters o.l.v. Camiel Vael, door de meeste tegenstanders zo gevreesde) eigen tafeltennis zaal. Ongekende successen werden geboekt b.v. in het seizoen '72 - '73, in dat seizoen speelden maar liefst drie heren teams in de landelijke competitie, het eerst team, René van Dijk, Frans van Waterschoot en Wilfried Dumez,in de promotie ereklasse (de twaalf beste teams van Nederland), het tweede team, Paul van Laere, Paul Matheijssen en Theo Vernimmen in de overgangsklasse en het derde team, Jo Boogaert, Eddy Tieleman en Rudie van Waterschoot dat eveneens in de overgangsklasse uitkwam.

Later presteerde het dames team, bestaande uit Sterra en Vivian Blanckaert en Jeanne de Waal, het tot in de ereklasse (beste zes teams van Nederland) nadat ze daarvoor het Nederlands kampioenschap in de Jeugdklasse hadden behaald.

Ook op het individuele vlak werden vele successen geboekt. Op de Zeeuwse kampioenschappen toendertijd, ging St.Aloysius jaar na jaar als beste vereniging met de meeste prijzen naar huis. Ook werden er nationale titels bij de jeugd behaald door Wilfried Dumez, Jeanne de Waal, Andre Louwen en Vivian Blanckaert en die tevens geselecteerd werden om Nederland te vertegenwoordigen in diverse interlands.


krantenkop6 (536K)


Al deze successen kwamen tot stand door het vele, bijna dagelijkse trainen, de sfeer en de steun van vele leden, donateurs en supporters en uiteraard het streven van Remy om bij de tafeltennistop van Nederland te behoren. Samen met Henny zorgde hij ervoor dat er elke avond getraind kon worden (en als je er niet was stond de frank niet erg hoog). Tevens zorgde Remy dat spelers en speelsters naar trainingskampen konden o.a. in Nederland, Duitsland, Zweden (met de VW bus van Remy, die zowat vanaf de Graauw tot in Zweden telkens moest worden aangeduwd, aangezien het starten van de motor nog al eens problemen gaf) en dat er uitwisselingen waren met verenigingen uit België, Engeland, Joegoslavie en zelfs de nationale ploeg van Hongarije (met daarin de toenmalige wereldkampioenen Istvan Yonyer, Gabor Gergely en Tibor Klampar).

Om het tafeltennissen zo veel mogelijk onder de aandacht te brengen zorgde Remy ervoor dat o.a. de interland Nederland - Tsjechoslowakije (toen heette dat land nog zo) en de Benelux jeugd kampoenschappen in Hulst werden gehouden.

Om dit alles te kunnen bekostigen, werd er in het winterseizoen elke maand een dansavond georganiseerd, die destijds door de Graauwse bevolking (en omstreken), druk bezocht werd (met het toen wereldberoemde orkest The Williams). Een groep van vrijwilliggers, die te groot is om iedereen hier te vernoemen, maar zeker heeft bijgedragen tot het succes van destijds, was altijd paraat om hierbij te helpen.

Eind jaren 70 werden de successen bij het eerste herenteam en de jeugd minder en in het seizoen '79-'80 was men zelfs genoodzaakt om het herenteam terug te trekken uit de Hoofdklasse naar de 1e klasse afdeling Zeeland, aangezien het aanvullende talent van de laatste jaren ontbrak.

De dames waren op dat moment nog wel succesvol op het hoogste nivo. Echter een ander probleem dook die tijd op, toen er tussen het toenmalige bestuur en Remy uiteindelijk een breuk ontstond tussen beiden (en die toch wel hele diepe wonden heeft nagelaten). De tafeltennis club Sint Aloysius ging nu verder in het gemeenschapshuis (het gerenoveerde patronaat van vroeger).

In het seizoen '81-'82 haalde het damesteam het zelfs tot in de Europacup tegen het Tsjechische Vitkovice Ostrava en de jeugd trok ook weer wat aan echter brak ook nu niet echt door. In '82-'83 verdween ook het damesteam en had Sint Aloysius sinds lange tijd geen tafeltennis meer op landelijk nivo. In dat seizoen gingen vijf senioren- en een junioren team(s) verder in de afdeling Zeeland. In het seizoen '90-'91 was de animo voor het tafeltennis op Graauw miniem, welgeteld twee teams namen nog deel aan de Zeeuwse afdelings competitie, beiden in de zesde klas. Het eerste team bestaande uit Colinda Verras, Johnny Buijsse en Erik van Hoek en het tweede team Marie-Louise Buysse, Sonja Vervaet, Eddy de Caluwé en Noélla van Heese (eigenlijk zijn dit de redders van Sint Aloysius op dat moment).

Laatste jaren trekt het tafeltennis op Graauw weer een beetje aan en momenteel zijn er weer zo'n zeven Sint Aloysius teams actief, vertegenwoordigd in zowat al de klassen van de afdeling Zeeland.

40 jaar tafeltennis club Sint Aloysius heeft toch wel het een en ander gebracht in de Graauwse samenleving, met toch wel een heel bijzondere periode, zeker voor de mensen die deze periode hebben meegemaakt, de periode bij Remy, (misschien wordt hierover nog wel eens eens een boek geschreven) deze is onvergetelijk en hopelijk kan dit ook gezegd gaan worden over de volgende 40 jaar.



Klik hier voor nog meer foto's uit het verleden